Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Αναπλήρωση-1. Ο γλυκύτατος ηχός και μερικοί στίχοι από τον Πόρφυρα.

το σπίτι που έζησε και πέθανε
ο Δ. Σολωμός στην Κέρκυρα

Για το Γ2, που σήμερα δεν κάναμε μάθημα, υπάρχει ένα δωράκι (…):
Μπορείτε να μελετήσετε
στο απόσπασμα 5 [22] και στους στίχους 23-58
τη σκηνή με το «γλυκύτατο ηχό».

Μελετήστε το με τη βοήθεια των φωτοτυπημένων σημειώσεων που έχετε ( σελ. 9 και 10 ),
δείτε στις ίδιες φωτοτυπίες και τις εμηνείες που δίνονται γι’ αυτόν,
σκεφτείτε, επίσης, τη λειτουργία αυτού του επεισοδίου στο ποίημα
( σημαντικοί γι’ αυτό οι στίχοι 51-52, 55-56).
Τέλος, δείτε συγκριτικά το απόσπασμα από τον Πόρφυρα,
που σας σημειώνω παρακάτω.


Στο ποίημα του Σολωμού «Ο πόρφυρας», ποίημα της όψιμης περιόδου κι αυτό,
του οποίου δε σώζεται παρά το πρώτο άμορφο σχεδίασμα σε ένα χειρόγραφο,
έχουμε την ποιητική απόδοση ενός πραγματικού συμβάντος:
Ένας νεαρός άγγλος στρατιώτης, ενώ κολυμπούσε στο λιμάνι της Κέρκυρας,
κατασπαράσσεται από ένα σκυλόψαρο – πόρφυρα, όπως το ονόμαζαν στην Κέρκυρα.

Διαβάστε, λοιπόν, ένα απόσπασμα από τον Πόρφυρα
και βρείτε κοινά σημεία επαφής του με τον Κρητικό
και κυρίως από το επεισόδιο του «γλυκύτατου ηχού» ( απ. 5, στ. 23-58)
Τόσο στη σκηνοθεσία, στα συστατικά της,
όσο και στις αντιλήψεις που διαπερνούν τους στίχους.

Ο Πόρφυρας


Απ. 5
Κοντά ‘ναι το χρυσόφτερο, και κατά ‘δω γυρμένο,
π’άφησε ξάφνου το κλαδί για του γιαλού την πέτρα,
και ‘κει γροικά της θάλασσας και τ’ ουρανού τα κάλλη,
και ‘κει τραβά τον ήχο του μ’όλα τα μάγια πώχει.
Γλυκά ‘δεσε τη θάλασσα και την ερμιά του βράχου,
και τ’ άστρο κράζει πάρωρα και πρέπει να προβάλλη.
Πουλί, πουλάκι, που λαλείς, μ’ όλα τα μάγια πώχεις
πουλί, μη δεν είν’της γης τα μάγια της φωνής σου;
Καλό δεν άνθισε στη γη, στον ουρανό κανένα.
Δεν τόλπιζα να ‘ν η ζωή μέγα καλό και πρώτο!
Ακόμ’αφρέ μου, να βαστάς, και νάμαι γυρισμένος,
με δυο φιλιά της μάνας μου, με φούχτα γη της γης μου.

Απ. 8
Πριν πάψ’ η μεγαλόψυχη πνοή χαρά γεμίζει·
άστραψε φως κ’ εγνώρισεν ο νιος τον εαυτό του·
οι κόσμοι γύρου ν’ άνοιγαν κορώνες να του ρίξουν,
…………………………………………………….
Απομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου,
όμορφε ξένε και καλέ, και στον ανθό της νιότης,
άμε και δέξου στο γιαλό του δυνατού την κλάψα.

[οι στίχοι 7 και 8, του απ.5, δίνονται από τις παραλλαγές]


Συγκεντρώστε κάποια στοιχεία για την απάντηση

και ελάτε να τα δούμε και να τα συζητήσουμε ( τάξη, mail, σχόλια)

11 σχόλια:

Νίκος είπε...

Φαντάζομαι ότι δεν εννοείται ΚΑΙ το Γ΄1 θεωρητικό?Ωραίο και το ποίημα ο πορφύρας.Αλλά Σολωμός τι τα θέλετε?Γίνεται να είναι Σολωμός και να μην είναι ωραίο?

A λ ς είπε...

μπραβο νικο παιδι μου... και αφου σαρεσει κανε και συ την εργασια.. ελα εξασκησηηη δεν καθομαστεεεεεεεε....:)

επισης απο αυτο το ποιημα δεν ειναι ο στιχος "αστραψε φως κι εγνωρισε ο νιος τον εαυτο του"; αγαπημενος!!

Νίκος είπε...

Αλς άλλο το ένα άλλο το άλλο.Εξάσκηση κάνω αλλά όταν έχω χρόνο.

Ε. Στάμου είπε...

Διονύση, μια ερώτηση (άσχετη με αυτή την ανάρτηση, σχετική με τις επόμενες που θα κάνεις.
Έχεις κανάλι στο youtube ως gasomfalos;

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Νίκο,
Στρώσου στη δουλειά κι άσε τις υπεκφυγές!! Δεν είναι και τόσο εύκολο το θέμα που τέθηκε..

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Αλς,
Ναι, από 'κει είναι ο στίχος. Και θεωρείται πράγματι "κεντρικός". Δες, άλλωστε, τη λογική του στίχου αυτού και στον Κρητικό. Πού βρίσκει εφαρμογή;
( Ρητορικό το ερώτημα - προς απάντηση από την τάξη, όχι τους επίτιμους καλεσμένους :-) )

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Κυρία Στάμου,

Εσείς και ο Watson! Μα πού μπορεί να κρυφτεί κανείς με σας;

Κάποια βιντεάκια ανέβασα στο youtube, επειδή,αφού τα έκανα, δεν μπορούσα να...τα ανεβάσω στο παρόν μπλογκ(!). Μνημειώδης άγνοια, δηλαδή. Αθήνα - Κόρινθος μέσω Θεσσαλονίκης!

Εκτός, λοιπόν, από φιλόλογος και δαίμων της πληροφορικής, αποδεικνύεσθε και εξαιρετικός ντετέκτιβ!

Πολλά φιλιά σε σας και στα "παιδάκια" σας.

A λ ς είπε...

ααα θελω τοσο να απαντησω, αλλα πασαρω την ερωτηση προς απαντηση απο τον ΠΡΟΕΔΡΟ. Νικο... καμια μια εξασκηση αγαπητε, πανω στο ερωτημα που τεθηκε στο σχολιο :)

Νίκος είπε...

Το βρήκα νομίζω.Αυτός ο στίχος θα μπορούσε στον Κρητικό να είναι η εμφάνιση της Φεγγαροντυμένης που η συνοδεία της με το θεϊκό φως οδηγεί τον Κρητικό στην αλλαγή στάσης ζωής και τον μετακινεί από τον ανταγωνισμό μεταξύ των ανθρώπων στην αγάπη των άλλων ανθρώπων.Έτσι ο ήρωας αναθεώρησε τον τρόπο που έβλεπε τα πράγματα και πλέον διηγείται με μια δόση σαρκασμού ή κριτικής στάσης απέναντι στα γεγονότα που καθόρισαν την ζωή του.(Κ. Μάνεση έπεσα πουθενά μέσα?)

Νίκος είπε...

Αλς ευχαριστώ για την παραχώρηση μιας και ξέρω πόσο ΠΟΛΥ θα ήθελες να απαντήσεις.Ευχαριστώ για την ευγενική σου παραχώρηση.

A λ ς είπε...

νικο,
αχ! ειδες οχι ειδες τι θυσιες κανω??? :DDDD