Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά



Στην κουβέντα που κάναμε στο Γ2θεωρ. για τον Εγγονόπουλο και τον υπερρεαλισμό, αφήσαμε δύο εκκρεμότητες: 1) Να δώσουμε ένα δείγμα υπερρεαλιστικού ποιήματος ( μια και είπαμε πως το "Ποίηση 1948" δεν έχει υπερρεαλιστικά στοιχεία στο περιεχόμενο ) και 2) να δώσουμε ένα δείγμα ποιήματος που, παρόλο που δεν τηρεί τις τεχνικές της παραδοσιακής στιχουργίας, χαρακτηρίζεται από ρυθμό.


Ας μην απομακρυνθούμε από τον Εγγονόπουλο κι ας ακούσουμε, επί τη ευκαιρία, και τους στίχους του ντυμένους μουσικά. Ποίημα "Η Ύδρα των πουλιών". Αντιγράφω τους στίχους από το www. stixoi.info:


Μακρινές συναυλίες, οπάλινες σπίθες του πρώτου σπιτιού μας μες στη λαύρα του θέρους, στης Γης του Πυρός την αέναη θήρα, στους κάμπους, στα δάση, στα ουράνια, Θ' ασπασθώ απαλά της εικόνος τα χείλη, θα χαρίσω ελπίδες σ' αχιβάδες και κάστραπου βουβά παραστέκουν σ' όσ' αγγίζουν οι Μοίρες, κι όταν δύουν στα πεύκα των ειδώλων φεγγίτες αυλακώνουν μ' αλόγατα ξύλινα χαμοκέδρου θωπείες, Θεωρίες σεπτές μυστικών δεινοσαύρων στων νερών τις πλεκτάνες που τα ζώσανε κύκνοι, μαύροι κύκνοι, γαλάζιοι, όλο ιδέα και πόθο που λες πάει να σβήσει κι αποτόμως γυρεύει ν' ανεβεί πιο ψηλά, να γκρεμίσει, να σπάσει, παραθύρια ν' ανοίξει, να φωνάξω, να κλάψει,να ρημάξω, ν' αράξει, να σκιστεί, να χαράξω στο χαλκό πιο βαθειά, πιο βαθειά, περιστέρια, λιοντάρια, των μαλλιών της τη νύχτα, του στρατιώτου το όπλο, τ' αρβανίτικο χώμα, Κι όπου φτάσει, αν φτάσει, φαντασία μετάλλου, λόγια που είπα η Πυθία σε ανύδρους εκτάσεις, τροπικούς και πηγάδια θα διαβεί, ως να φέξει η αυγή η πλανεύτρα μ' άυλων Κούρδων κραιπάλη, Ν' αγοράσει κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη, Στη μορφή μου να δέσει τη μορφή των πουλιών.



Ακούστε το:


Αν μετά την ανάγνωση και την ακρόαση έμειναν απορίες για τα στοιχεία του υπερρεαλισμού ή το ρυθμό, τις συζητάμε εδώ ή στην τάξη.

5 σχόλια:

Ἅ λ ς είπε...

Ν' αγοράσει κιθάρες που μου πνίγουν τα μάτια ως να σύρω τα πέπλα που κρατά η σελήνη,

τι ομορφο!!!

το εχω παραπονο! θα καναμε και μεις εγγονοπουλο φετος. ειναι ο τελευταιος μας που χαρακτηρισθηκε ως εθνικος ποιητης. Αλλά δυστυχως δεν προλαβαμε..:/
μικροτερη υλη βεβαια. Αλλα σιγα για εναν; Που μαζι του άλλαξε και ο κανονισμος εθνικοποιησης; κριμα:/

γραφω αυριο εθνικους ποιητες! (λατρεμενο, γιαυτο εχω αγωνια)
ευχησου μεεεεε

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Αλς,

Σπεύδω να ευχηθώ, για να προλάβω!

Επιτυχίααα!

Ἅ λ ς είπε...

χαχαχα τι καλοοος!!! ευχαριστωωω

daflek είπε...

Διονύση
Τι ωραίο ποίημα!!!
Διαπίστωση, πιθανότατα υποκειμενική: η ανάγνωση μετά τις 2-3 πρώτες σειρές παίρνει κάτι από το ρυθμό εκκλησιαστικών κειμένων και βέβαια θυμίζει ανάλογα αναγνώσματα από τον Ελύτη.
Καληνύχτα

Διονύσης Μάνεσης είπε...

daflek,

Ναι, είναι από τα ποιήματα που δεν πολυκυκλοφορούν στη ... σχολική πιάτσα. Δεν έχει ευκαιρίες πολλές στην τάξη, όπως, ίσως, γενικότερα ο υπερρεαλισμός.
Σε πολλά του σημεία βρίσκει κανείς μέτρο κι έτσι όντως αποκτάει ρυθμό που τον συναντάς σε εκκλησιαστικά κείμενα ( πού πήγε το μυαλό σου!)
Καλό βράδυ.