Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009

" ...τον οποίον μισώ, αγνοώ εκ ποίας σκοτεινής αφορμής, αλλά πιθανώς επειδή τον έχω ως προστάτην και ευεργέτην. "


Σαν σε παιχνίδι ας δούμε απόψε δύο "παράλληλες στιγμές" δύο κειμένων, του "δικού μας", του Παπαδιαμάντη, και του "Το πρόσωπό σου αύριο",
του ισπανού Javier Marìas.
Το απόσπασμα απ' τον Παπαδιαμάντη μάς προβλημάτισε και στην τάξη και επιχειρήσαμε βιαστικά να το αναλύσουμε. Μας ξάφνιασε αρχικά: Γιατί να μισεί τον ευεργέτη του; Είπαμε διάφορα..

Να πώς το γράφει ο σκιαθίτης: " Σήμερον εξακολουθώ να εργάζωμαι ως βοηθός ακόμη εις το γραφείον επιφανούς τινος δικηγόρου και πολιτευτού εν Αθήναις, τον οποίον μισώ, αγνοώ εκ ποίας σκοτεινής αφορμής, αλλά πιθανώς επειδή τον έχω ως προστάτην και ευεργέτην."

Και τώρα το απόσπασμα από το
Javier Marìas:
«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συγχωρούν σε κάποιον να τους φέρεται καλά, να τους είναι πιστός, να τους υπερασπίζεται και να τους προσφέρει τη στήριξή του, άσε πια να τους κάνει κάποια χάρη ή να τους βγάλει από μια δύσκολη κατάσταση, αυτό μπορεί να είναι η οριστική καταδίκη του ευεργέτη, πάω ό, τι στοίχημα θέλεις πως θα έχεις κι εσύ τα παραδείγματά σου. Είναι λες κι αυτοί οι άνθρωποι νιώθουν ταπεινωμένοι από τη στοργή και τις καλές προθέσεις, ή σκέφτονται ότι με αυτό ο άλλος τους μειώνει, ή δεν ανέχονται να θεωρούν ότι έχουν ένα φανταστικό χρέος ή να είναι υποχρεωμένοι να νιώθουν ευγνωμοσύνη, δεν ξέρω. Εννοείται ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν θα ήθελαν ούτε το αντίθετο, θεός φυλάξοι, διακατέχονται από μεγάλη ανασφάλεια. Και θα συγχωρούσαν ακόμη λιγότερο το να τους φερόταν κανείς άσχημα και προδοτικά, να τους αρνιόταν χάρες και να τους άφηνε κολλημένους στο τέλμα τους.»
(Το πρόσωπό σου αύριο, σελ. 219-20.)

Η κοινή αντίληψη που υποστηρίζουν και τα δύο κείμενα είναι, πιστεύω, ολοφάνερη.
Παρατηρήστε, όμως τον τρόπο που το κάθε κείμενο την εκφράζει αυτή την αντίληψη. Ποια διαφορά υπάρχει; Εσείς ποιον τρόπο προτιμάτε; Ποιο κείμενο σας φαίνεται πιο ελκυστικό στο σημείο αυτό και γιατί; ( Μην αγχώνεστε. Θέμα γούστου είναι. Διαλέξτε - αλλά αιτιολογήστε το! )

2 σχόλια:

EiRiNi είπε...

Αχ πολυ μαρεσουν κατι τετοια λογοτεχνικα παιχνιδουλια..:)

Εχουμε και λεμε, εγω προτειμω τον "δικό μας", όχι μονο επειδή είναι δικός μας, αλλα γιατί μ'αρεσει ο τροπος που εκφραζεται και γραφει.. Μας λεει ότι μισει τον εργοδοτη του γιατι ειναι ευεργετης του. Δεν εξηγει κατι αλλο!Μας βαζει σε σκεψεις και όσα λέγονται στο επόμενο κρίμενο πρέπει εμείς μόνοι μας να τα αντιληφθούμε στο "Ονειρο". Μ'αρέσει, διοτι απλά λιτα και σχεδον ποιητικα μας δινει τα συναισθηματα του... Πανω απολα μαρεσει δηλαδη, η λιτοτητα και η μουσικοτητα που χαρακτηριζει το λογο του, αν και τα δικα του συναισθηματα ειναι τοσο περιπλοκα...
Καλη σας νυχτα!!

mareld είπε...

Διονύση!!!

Ανοίγεις παράθυρα του νου και της ψυχής..

Μου αρέσει ο Μαρίας..για το λόγο ότι σε βάζει να σκεφτείς ας πούμε..«οι άνθρωποι φέρουν τις πιθανότητές τους μέσα στις φλέβες τους και είναι μόνο θέμα χρόνου, πειρασμών και περιστάσεων να οδηγηθούν στην πραγμάτωσή τους»
μα και στο συγκεκριμένο κείμενο..σκέφτηκα ότι όλα εξαρτώνται από τον τρόπο..
είναι ζήτημα εμπιστοσύνης..

Ο παπαδιαμάντης μας βέβαια είναι χάδι..

Οπως λέει ο Οδυσσέας Ελύτης σε μια μελέτη του για το Σκιαθίτη δημιουρ-γό, στην οποία εκθέτει ακριβώς τη μαγική διάσταση του Παπαδιαμάντη, «δεν θα καταδεχτεί τα διπλώματα· δεν Θα επιζητήσει ποτέ του να γίνει υπάλληλος· δεν Θα καταφύγει στην προστασία κανενός· δεν Θα εκμεταλλευθεί καμιά ευκαι-ρία για να βγάλει χρήματα· δεν Θα κυνηγήσει δόξες. Ενα καμαράκι γυμνό, ένα μπαλωμένο πανωφόρι, το κρασί, ο χαλβάς, οι ελιές κι αυτό είναι όλο. Ενας τέ-τοιος άρχοντας, από το σόι της μάνας του, Θα κάνει παρέα με ανθρώπους της φτωχογειτονιάς. Κι όταν, πολύ αργότερα, στα 1908, τρία χρόνια προτού πεθάνει, οργανώνουν οι λόγιοι έναν επίσημο εορτασμό για τα εικοσιπεντάχρονά του στον "Παρνασσό", αισθάνεται την ανάγκη να χαθεί από προσώπου γης και κρύβεται πού; Στο σπίτι του φίλου του μανάβη Ν. Μπούκη». Ο Παπαδιαμάντης είναι ενάντια σε κάθε κατεστημένο μέσα στην καθημερινή του ζωή.

Αναρωτιέμαι τι συνέβαινε σε αυτή τη τόσο φωτεινή Ψυχή..

Πολλά φιλιά σε όλους σας!

ΥΓ
Διονύση..!!!
Ε..κατάλαβα γιατί δεν ήρθες στη ροή.."έφτανε πάντοτε αργοπορεμένος και καθότανε άκρη άκρη στο τραπέζι"